Merhaba,
Güneşli bir Şubat günü karşıladı bu sabah beni. Kafamı yoran sorular/sorunları bir kenara bıraktım ve iyiliklerimi kuşanıp işime geldim bu sabah.
Aslında sizlerle geçen Cuma gününü paylaşmak istiyorum: Kuzumuzla tanışma günümüzü:-)
Uzun zamandır sabırsızlıkla beklediğim 2. düzey ultrason için aldığım randevunun vakti gelmişti. Biraz gecikmeli (İstanbul trafiği ve babamızın işi sebebiyle) doktorun muayenehanesine vardık. 35 dakikalık gecikme sebebiyle randevumuz iptal edilecek diye midem taş gibi şişmişti ama neyse ki sorunsuz bir şekilde bizi aldılar.
Doktor başladı karnımda ultrason cihazını gezdirmeye; kemikler ölçüleri, midesi, kalbi, beyni...her yerini güzelce ölçüp biçti doktor ve çok şükür iyi haberler verdi her birinde.
Sonra birden bir çehre belirdi:-) . Küçüğümüz ilk kez 2 boyuttan 3 boyuta taşındı. Maaşallah öyle güzel göründü ki bana. Ben o heyecanla kimseye benzetemedim o an onu ama, babası sağ olsun" Bana mı benziyor ne?" diye sorarak güne damgasını vurdu:-) Hakkaten de sonradan baktığım minik fotolarda yanakları ve dudaklarını ben de babasına benzettim sanki:-)
Sanırım mücize bu olsa gerek evet biliyorum kızımızın karnımda gezindiğini ama yüzünü görene kadar sanki daha flu idi her şey. Şimdi daha net şeyler hayal edebiliyorum onunla ilgili. Babası Ayşe diye sesleniyor, belki de bu ultrasonun etkisiyle, ben de iki gündür Leyla diye hayal ediyorum.
ALLAH herkese iyi haberlerle dolu bir hamilelik versin,